1. Home
  2. Docs
  3. 2024
  4. Finidrak 1/2024
  5. Wiwiad: Z kaloszy do pantofli

Wiwiad: Z kaloszy do pantofli

Teskt: Maryla Adamčíková, Kateřina Sikorová 

Po dwudziestu latach pracy na własną rękę stała się niezastąpionym członkiem działu logistyki w naszej drukarni. W dzisiejszym wywiadzie przedstawiam wam Kateřinę Sikorovą, kobietę z urokiem osobistym i niesamowitą motywacją, zarówno w życiu zawodowym, jak i osobistym.

Katko, jak wygląda życie na farmie w Oldřichovicach?
Świetnie, mamy dobrą atmosferę i wspaniałych sąsiadów. Niewiele osób wie, jakimi jesteśmy farmerami, gospodarujemy, mamy dziesięć hektarów łąk i lasów oraz pięć krów. Hodujemy francuską tłustą krowę rasy Charolais. Przyjechałam z małego domu, aby mieszkać na farmie mojego męża. W przyszłym roku minie trzydzieści lat, odkąd jesteśmy razem i dwadzieścia dwa lata, odkąd się pobraliśmy. Mamy krowy mięsne, całe mleko jest dla cieląt. W zeszłym roku ocieliło nam się pięć krów, naszym osiągnięciem jest to, że każda krowa miała cielę. Zaczęliśmy od dwóch, a teraz mamy trzynaście sztuk bydła.

Kto zajmuje się bydłem?
Mój mąż i ja. Juráš ma stolarnię i oboje po pracy hobbystycznie zajmujemy się gospodarstwem. Podoba mi się to, że mogę się ładnie ubrać do pracy i nie ma problemu, żebym wróciła do domu, przebrała się w kombinezon i normalnie funkcjonowała na farmie. Gdybyście widzieli mnie i Juráša czekających całą noc, aż krowa się ocieli…

Potrafisz ocielić krowę?
Jasne. Nawet sama ocieliłam krowę, kiedy Juráš pojechał na montaż. Najważniejsze jest to, że cielę oddycha zaraz po urodzeniu, a w ciągu godziny musi wypić siarę, pierwsze mleko. Wtedy nabierze sił, by stanąć na nogi. Oboje z mężem mamy wykształcenie rolnicze, więc mamy wiedzę teoretyczną. Ale to praktyka nauczyła nas najwięcej. Czasami jest to szybkie i łatwe, ale zdarzało nam się też przesiedzieć całą noc w oborze przy cieleniu. To zawsze mały cud, rodzi się zdrowe cielę.

Katko, kto cię tego nauczył?
Życie, Marylko. Moi rodzice nie, mieliśmy tylko siedem akrów ziemi i trzy króliki w domu, więc nikt mnie nie nauczył.

Skąd w człowieku bierze się umiejętność dbania o takie gospodarstwo i krowy?
Rodzina mojego męża ma 400-letnie gospodarstwo, które było przekazywane z pokolenia na pokolenie. A mój mąż po prostu się na nim wychował. Jesteśmy razem od 18 roku życia, nigdy nie postrzegałam tego jako obowiązku. Ale z biegiem czasu poznaje się tę pracę i do tego właśnie prowadzimy teraz nasze córki, naszą starszą córkę Zuzannę i naszą młodszą córkę Annę. Niech pielęgnują swoje dziedzictwo i ziemię i przekażą gospodarstwo swoim dzieciom. Przejęliśmy opiekę nad gospodarstwem po rodzicach męża i cieszymy się, że jego 84-letnia mama Irenka nadal pomaga nam dobrą radą. Jej doświadczenie życiowe jest dla nas nieustającą inspiracją.

Czym nas jeszcze zaskoczysz?
Mam prawo jazdy na traktor i kiedy muszę, wsiadam za kierownicę i prowadzę. Potem lubię zamienić moje gumowe buty na buty do tańca, ponieważ od kilku lat uczęszczamy z mężem na zaawansowane lekcje tańca. Taniec to moja pasja. Naprawdę doceniam, gdy mój mąż się poświęca i idzie ze mną potańczyć. Juráš to moja życiowa wygrana.

Co lubicie robić, jakie macie inne hobby?
Mamy wiele hobby, nie lubimy nudy i nic nie robienia. Od czego zacząć? Podróżujemy z fajną grupą ludzi do zwiedzania, preferujemy krótkie intensywne wypady. W maju wybieramy się do Porto w Portugalii. Byliśmy razem na Sycylii, w Londynie, Rzymie, Budapeszcie, Wiedniu i Warszawie, uwielbiamy zwiedzać metropolie. Na świecie jest wiele ciekawych miejsc, które fajnie byłoby zobaczyć. Być może kiedyś czas i praca pozwolą nam na zwiedzanie bardziej egzotycznych miejsc. Moje podróżnicze marzenia to parki narodowe w Afryce i pielgrzymka do Santiago de Compostela.

Zimą jeździmy na nartach w Alpach, w Beskidach preferujemy narciarstwo biegowe. Przez cały rok regularnie gramy w siatkówkę. Dla naszej grupy co roku organizujemy letnią „imprezę w stodole”, a zimą „świąteczne śpiewanie” w stodole, kibicujemy B7, więc same świetne imprezy. Kiedy mamy czas, mój mąż i ja jeździmy na naszym Harleyu, nie jest to wygodny motocykl, ale jest stylowy, ale nie jest przeznaczony do dużych podróży. Nasze ulubione trasy to Słowacja lub Polska. Ponieważ mieszkamy pod Jaworowym, jeździmy na rowerach górskich. Jestem trochę oszustem. Mam rower elektryczny, więc podjazd pod górkę nie stanowi dla mnie problemu. Niech mój mąż robi swoje, a ja będę jeździć jak dama. W zamian pomogę mu w lesie z drewnem. Czasami trudno zdecydować, czy wybrać się na wycieczkę motocyklową, czy rowerową.

Poza pracą na gospodarstwie, dużo tego jeszcze zdążycie zrobić, co jest dla was na pierwszym miejscu?
Mój mąż i ja również lubimy remontować. Zbudowaliśmy własną saunę w dawnej stodole. Tam, gdzie kiedyś mój teść trzymał konie, teraz my się relaksujemy. Czas spędzony w saunie to nasze największe hobby. To oczyszczenie ciała i duszy. Lubimy to szczególnie po pracy w polu. Do sauny idzie się po prostu po krowach. Na przykład wczoraj „przyturlaliśmy” belę siana w błocie, które jest teraz na zewnątrz, a potem poszliśmy do sauny.

Jak wyglądała Twoja droga do FINIDRu? Dlaczego wybrałaś naszą drukarnię książek?
Jestem w FINIDRze od półtora roku, wcześniej przez dwadzieścia lat pracowałam w transporcie. Jako spedytor organizowałam ciężarówki dla różnych klientów. Dostarczaliśmy cynkownie w całej Europie. Logistyka trafiła do mnie przez przypadek. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Ekonomicznej przeszłam proces rekrutacji w firmie logistycznej. Byłam tak entuzjastycznie nastawiona do pracy dyspozytora, że zostałam. Po urlopie macierzyńskim wraz z koleżanką założyłyśmy małą firmę spedycyjną. Miało to wielką zaletę, ponieważ mając małe dzieci byłam panią swojego czasu. Moje córki powoli dorastały, a ja nie czułam już żadnego postępu ani w sobie, ani w firmie. Flirtowałam więc z pomysłem, aby zacząć gdzie indziej, spróbować czegoś nowego, może w większej firmie. Cóż, ponieważ książki są pięknym towarem i w tych zbyt cyfrowych czasach musimy wspierać książki, FINIDR był oczywistym wyborem.

Jak wielka zmiana to była?
Na początku było to trudne, ale cieszę się, że moja decyzja o zmianie była słuszna. Na szczęście zawsze lubiłam przychodzić do pracy i nadal to robię. Nie mogę się doczekać pójścia do pracy, nie jestem typem osoby, która denerwuje się w niedzielny wieczór, ponieważ rano muszę iść do pracy. To dla mnie wielkie szczęście, że praca sprawia mi satysfakcję. Cieszę się, że moja praca ma sens i czuję się dobrze z jej rezultatami. To, co doceniam w FINIDRze, to możliwość ciągłego kształcenia się i pracy nad sobą.

Nie sposób nie porównać, jak to jest pracować dla siebie i jako pracownik firmy poligraficznej?
Praca „na swoim” ma tę zaletę, że jest się panem swojego czasu. Jednocześnie istnieje ryzyko prowadzenia działalności, niepewność stale zmieniającej się sytuacji rynkowej.

Moim zadaniem po dołączeniu do FINIDRu było usprawnienie kosztów transportu, tak aby poszczególne zlecenia były łączone w pakiety. Ponadto stworzenie systemu ogłaszania okien rozładunkowych i rozładunkowych, co nam się udało i nadal pracujemy nad jego udoskonaleniem. Podczas wysyłki planujemy transport tak, aby zlecenia trafiały we właściwe miejsce, we właściwym samochodzie, po najniższych możliwych kosztach.

Katko, jak wygląda twój dzień w pracy?
Mamy system zapytań, w którym tworzę transporty składające się z indywidualnych zleceń. Wysyłam zapytania do przewoźników, następnie oceniam oferty (decyduje cena i jakość oferowanych usług). Wybrani przewoźnicy otrzymują od nas wiążące zlecenie. Najważniejsze jest to, że wszystkie zlecenia są dostarczane na czas. Pomaga mi w tym nowo wprowadzone oprogramowanie do efektywnego planowania transportu. Pracuję z wieloma kryteriami, które muszę wziąć pod uwagę, takimi jak czas rozładunku, typ pojazdu, ilość palet, waga i miejsce docelowe. Przez cały czas, aż do złożenia ostatniego zamówienia, muszę śledzić, czy wszystko idzie dobrze i nie ma ryzyka opóźnień w dostawie. Inną częścią mojej pracy jest dopasowywanie faktur przychodzących od przewoźnika do przesyłki w celu określenia ilościowego kosztu zamówienia.

Wysyłka jest ostatnim ogniwem w procesie produkcji książki, a wasza praca praca zależy od terminowego dostarczenia gotowego produktu. Jak to działa?
Wszyscy mamy jeden wspólny cel – zadowolonego klienta. Jest to ściśle związane z naszą współpracą z introligatornią i wspólnymi porannymi spotkaniami. Lubię słyszeć, że wszystko jest zrobione. Dzięki temu nasza praca idzie lepiej. Zawsze może zdarzyć się coś nieoczekiwanego. Muszę pracować w stresie, w transporcie nigdy nie ma pewności. Samochód może się zepsuć, czasem utknie w korku, albo musimy czekać na realizację wszystkich zleceń. Wtedy nawet przewoźnik jest zdenerwowany, jego wydajność spada i musi na nas czekać. Ale to nasz chleb powszedni. Ważni są też ludzie, wszyscy współpracownicy, z którymi mam kontakt. Moja koleżanka Monika jest dokładnie taką osobą, jakiej życzyłbym każdemu. Jest opiekuńcza, uczynna, zawsze chętna do pomocy i ma poczucie humoru. Nie lubię marudzenia, uśmiech nic nie kosztuje.

Jestem optymistką i patrzę na jasną stronę życia. Byłabym szczęśliwa, gdybyśmy mieli to w FINIDRze. Bądźmy więc dla siebie mili i pomocni, a życie będzie piękne.

Katko, dziękuję za miłą rozmowę.

Kateřina Sikorová

znak zodiaku: Rak

Co najbardziej doceniam u kolegów w pracy pracowitość, chęci i pozytywne nastawienie

Ostatnio czytałam Spowiedź pastorki

Moim ulubionym tańcem jest walc i tango

Ostatnią jałówkę nazwaliśmy…żadne cielę nie ma imienia, wszystkie są Čiča

Marzę o kameruńskich kozach i podróżowaniu kamperem przez świat